0527 61 47 67
Stuur ons een e-mail
Support
Aanmelden nieuwsbrief

naar overzicht

De speciebult | Column

Column_JacobKoffeman_VanMeijel

Als ik dit typ zitten we midden in de bouwvakvakantie. In mijn jeugd viel onze gezinsvakantie altijd in de bouwvak. Mijn vader, stukadoor, werkte tot het laatste moment, spurtte naar huis om zijn zomertenue aan te trekken (door mijn moeder klaargelegd) en ging naar de boot. De boot was dan reeds voor een periode van drie weken bevoorraad door zijn vrouw en zoons. Uiterlijk vijf uur voeren we de Urker haven uit zodat we nog voor het donker de Oranjesluizen in Amsterdam konden halen. Het eerste stuk van onze lange tocht naar de schone Zeeuwse wateren.

Dat mijn vader binnen een uur van de bouw naar de boot kon had te maken met zijn voorbereiding. Een week voor de afvaart lag er op maandagochtend een lijstje op de ontbijttafel waarop stond wat er allemaal moest gebeuren. Meestal moest ik alles doen. Wat mijn jongere broers natuurlijk met kracht ontkennen. Ik heb dus nog een levende herinnering van ‘de lijst’. Er stonden dingen op als:
·         Schip (17 meter verbouwd stalen vrachtscheepje) schuren;
·         Schip in de loodmenie zetten (mocht toen nog);
·         Schip schilderen. Verf halen bij Coenen. Kleur gebroken wit;
·         Nieuwe accu’s halen bij Bakker en aansluiten;
·         Vishengels controleren;
·         Visnetten (mocht toen ook niet) halen bij bèbe (Urkers voor opa).
 
De lijstjes waren voor mijn vader belangrijk. Door een goede lijst voor mij (‘ons’) te maken kon hij zelf datgene doen wat hij wilde doen. Als vakman wilde hij namelijk vooral ‘meters maken’. Met trots reed hij met ons door de nieuwe polders en wees hij aan welke woonwijken hij met zijn knechten, wat je toen nog mocht zeggen, bewoonbaar had gemaakt. Of zoals hij graag zelf zei: ‘een stukadoor maakt recht wat krom is’. Werken opmeten, uitrekenen, een prijs maken en later facturen sturen hoorde erbij, maar zag hij als een ‘noodzakelijk kwaad’. Alle tijd die hij hier aan moest besteden hield hem namelijk af van het echte werk. Het echte werk betekende elke dag vroeg beginnen zodat al voor de eerste schaft de eerste vertrekken met raapspecie glad waren gemaakt. Hard en slim werken zodat er elke dag een huis opgeleverd kon worden aan de volgende schakel in de keten.

Tijdens de vakantie vertelde hij aan de altijd aanwezige gasten (onze boot had veel bedden) soms over een nachtmerrie die hij wel eens had. Hij droomde van een almaar groeiende speciebult die nog uitgesmeerd moest worden. Wij dachten toen dat hij eigenlijk een hekel aan zijn zware werk had. Vanuit ons perspectief klopte dat ook wel, want in onze niet-bouwvak vakanties waren wij zonder uitzondering zijn zogenaamde oppermannen. Wat niet betekent dat je een soort van opperhoofd bent, maar meer dat jij degene bent die, conform jouw lijstje voor die dag, de enorme speciebult emmertje voor emmertje naar een hoog zoldertje mag brengen. Het recht en glad maken deden namelijk de grote mensen.

Wij hebben daarom voor andere carrières gekozen. En net als wij ook vele zonen van andere bouwvakkers. Het echte werken op de bouw is voor starters minder populair geworden, terwijl er toch een grote behoefte is aan vaklui. Vandaag én morgen. En de vaklui die er nog wel zijn en die graag dingen willen maken, moeten ook nog een groot deel van hun werk besteden aan – in hun ogen – administratieve rompslomp.

Ik ben dan wel geen stukadoor geworden maar wel erg blij dat ik bij een bedrijf werk die het voor de bouwvakkers makkelijker maakt om bezig te zijn met dat waarvoor ze het vak hebben gekozen.

De administratieve rompslomp kost door verregaande automatisering steeds minder tijd en is ook van hogere kwaliteit zodat er minder kans is op het maken van fouten. 

Door de succesvolle digitalisering van allerlei administratieve processen hebben we het voor de vakman mogelijk gemaakt om meer tijd bezig te zijn met creëren en minder met het administreren. En er is minder kans op communicatie-fouten, omdat je werkt met de meest actuele specificaties en dat je precies weet wat er van je verwacht wordt op een klus. Toen mijn vader voor mij nog lijstjes neerlegde ging dat nog wel eens fout. Af en toe werd het verkeerde zoldertje volgestort met mortel, of die keer dat ik door het gebruik van een oud lijstje het bijvoeglijk naamwoord 'gebroken' had gemist (net voor het woord wit) op één van mijn vaders lijstjes... 

Aan alle bouwvakkers van Nederland: ik hoop dat jullie niet dromen van een grote speciebult, maar dat jullie aan je kinderen laten zien wat voor mooie dingen papa (of mama!) heeft gemaakt.
 

gerelateerde blogs

Evenementen

Webinar_Header_Essentials_klein

Webinar | Digitaal bouwen nu ook voor MKB bedrijven

Als ondernemer in de bouw of infra heb je dagelijks te maken met verschillende uitdagingen. Projecten worden steeds gecompliceerder en opdrachtgevers stellen steeds meer eisen. Daarnaast leven we in een tijd waarin technologische vooruitgang overgaat in de hoogste versnelling. Digitale toepassingen spelen een steeds grotere rol in alles wat we doen en wat we realiseren. Ook in de bouw.

Lees verder

case studies

Header_vanlenthedalfsen_klantcase

‘In control’ met digitale werkbonnen

bekijk de case study

nieuws

Vink_live_Vanmeijel

Nieuwe B.V. zelfde ERP: Vink Aannemingsmaatschappij B.V. nu ook live met Metacom

Vink is niet gewoon één bedrijf. De Vink Holding bevatte tot kort geleden een afvalverwerkingsbedrijf, een transportbedrijf, een aannemingsbedrijf, een Milieutechnisch Adviesbureau, betonbedrijf én installatiebedrijf. Per afgelopen 1 juli gingen de aannemingsmaatschappij en het milieutechnisch adviesbureau op eigen voet verder. En daar hoort ook een nieuwe ICT omgeving bij.

Lees verder